- - - ll [เปอร์]yoH ll - - -

 หลังจาก หลงไหลแสงสี กับ ไฮไฟว์ และ เฟคบุค

 

อยุ่ ๆ ก้อคิดถึง มายสเปซขึ้นมา

 

ให้ความรู้สึกเหมือนเพื่อนคนนึง ... ที่ไม่ได้เจอกัน

 

หลังจากที่ไปเจอกับเพื่อนใหม่ อีก สอง คน

 

แต่ก้อรู้สึกได้ ว่าไม่มีใครที่จะรับฟังเราได้เท่านี้อีกแล้ว

 

ถ้ากลับมาอีกครั้ง

 

ไม่รุจะพูดอะไรกับมันอ่ะ

 

เหมือนต่อกันไม่ติด ...

 

แต่มันก้อพร้อมฟังเราเสมอ ....

 

มันอาจจะเป็นการเริ่มต้นอีกครั้งที่สวยงาม ...

 

หรือ จุดจบที่ไม่สามารถต่อติด  ก้อได้

 

ถ้ามัน คือ เพื่อน หรือ แฟนเก่า

 

แต่มัน คือ มายสเปซของเรา จึงกลับมาเริ่มต้นที่สวยงามได้ ...  

 

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

อยากบอกว่า " จะกลับมาดูแล เหมือนเดิมแล้วนะ "

 

ปล. ถ้าเพื่อนหรือแฟนเก่า กลับมาเริ่มต้นที่งดงามได้แบบนี้ก้อดีเนอะ

 

ปล2. หนึ่งปีผ่านไป .... หัวใจยังอยุ่ที่เดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ได้รางวัลป๊อบปูล่าโหวต 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. เฮ้อ ...  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

ผ่านลมหนาว จะกี่คราวก็ยังเหมือนเดิม ไม่มีใครให้ใจอุ่น
อยากจะหา คนที่ทำให้ใจสมดุลย์ แต่ไม่เคยสมหวังสักที

ใกล้หน้าหนาวทุกครั้ง ไม่มีคนคอยคิดถึง
อยากมีใครให้รักให้ซึ้ง เหมือนคนอื่นเขา
ใกล้หน้าหนาวทุกครั้ง คล้ายฤดูกาลยิ่งเหงา
ต้องทนหนาวกับใจที่เหงา คนเดียวอย่างเดิม

ลมหนาวมาเมื่อใด ใจฉันคงยิ่งเหงา
คืนวันที่มันเหน็บหนาว ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
ลมหนาวมาเมื่อใด กลัวฉันกลัวขาดใจ เพราะหัวใจ
ที่มันอ่อนไหว ไม่เคยได้รักจากใคร เสียที

 

 

นี่มันหน้าหนาวแล้วนี่ ...  ช่วงนี้กลิ่นลมหนาวมาแล้ว

 

... มาพร้อมกับเสียงของหลาย ๆ คนที่รู้สึกเหงา ..

 

ส่วนตัวแล้ว ... กรูเป็นคนชอบกลิ่นลมหนาวมาก ๆ ...

 

กลางคืน ลองออกไปเดินนอกบ้านดูสิ .... จะได้กลิ่นลมหนาวทุกครั้ง ...

 

ไม่ว่าจะเดินในซอย ...

 

ไม่ว่าจะเดินริมถนน ...

 

ไม่ว่าจะอยู่บนรถเมล์แบบลมโกรก ยามค่ำคืน ...

 

ก้อจะได้สัมผัสกับ "ลมหนาว" ตลอด ...

 

ปล. ได้เจอเพื่อน ๆ 6/2 ...ดีใจจิง ๆ

 

ปล. ห้ามกินเหล้าพร้อมกล้วย ... เพราะมันจะทำให้เอทานอลเปลี่ยนเป็นเมทานอล. .. เราจะตาย

 

ปล. ห้ามกินกุ้งพร้อมกับวิตามินซี เพราะจะทำให้ เกิดสารหนู  ... เราจะตาย

 

ปล. ห้ามกินเหล้ากะหูฉลาม .. เพราะ มันแพง

 

ปล. ห้ามกินเหล้ากับคนคออ่อน .. เพราะมันจะเมาก่อนเรา

 

ปล. เหงา !!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 เริ่มต้นจากการเดินทาง... ในคืนวันศุกร์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พอมาถึง ... สิ่งที่ดีใจที่สุด ... คือ ... เห็นจานดาวเทียมยูบีซี 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นั่นล่ะ ก้อได้ไปกินเหล้าร้องเพลงริมทะเล หนุกหนาน ๆ  ๆ ๆ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. ใครที่มาแอบอ่านสเปซก้อ ... อย่ามัวแอบขำอยู่คนเดวละกาน 

 

 

 

 

 ทริปกุ๊บ อาร์แห่งการรอคอยก้อมาถึงแล้น

 

โดยมีกำหนดการ 3 วัน 16 17 18 สิงหา ...

 

โดยออกรถกันโดยประมาณ สี่ทุ่ม ...

 

พอดีว่า ทริปนี้เนี่ย ... เป็นวัน พฤ ศ ส ... จึงทำให้พี่ ๆ นายช่างทั้งหมดมาไม่ได้ ... เนื่องจากต้องทำงาน

 

แต่น้อง ๆ นั้น ก้อไม่สามารถเลื่อนทริปไปไหนได้ 555+

 

จึงต้องทุลักทุเลกันไป โดยพี่ปี 4 ไปโดยประมาณ เด๋วนับก่อน ... ประมาณ เอ่อม ๆ ๆ ๆ

 

นับนานมาก ...  ... ... ไป 3 คน

 

โดยพี่ปี 3 เนี่ย ... ไปกาน ... 7 คน ...

 

ส่วนน้องปี 1 และ 2 เนี่ย ... ขนกันไปยกกรุ๊ปเลยทีเดียว

 

555+

 

ตอนแรกก้อแปลก ๆ ... เพราะปกติการไปทริปกุ๊ป 2 ปีที่ผ่านมา

 

ตอนเป็นเฟรชชี่ ... "ความรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้แดกเหล้า ... จะมาทำไม ... กรูไม่กิน ... กินนิดเดียวกูก้อเมาแล้ว  หลับดีก่า "

 

ตอนเป็นปี 2 ... "เยดดดดด ... ทริปแห่งการดูแล ... กูต้องทำให้ทริปสนุกที่สุด ... ทำให้น้องประทับใจที่สุด ด้วยกิดจะกำที่คิดไป "

 

ตอนเป็นปี 3 .... "... กะลังจะได้รู้แล้ว เห็นเพื่อนบอกว่า ปี สาม เป็นปีที่ดีที่สุดเพราะ สามารถเมาได้โดยไม่ต้องดูแลน้องแล้ว

 

แต่ .... กูชอบกินเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ... ทั้ง ๆ ที่ 3 บรรทัดก่อน .. กูยังไม่อยากกินอยู่เลย ... จิง ๆ ไม่ได้ชอบกินเหล้า แต่คงเป็นชอบบรรยากาศมากกว่า

 

ไม่ว่าจะเป็น 'กลิ่นอ้วก ... คราบอ้วก ... ขวด ... คนเมา' ... ไม่ใช่สิ ...

 

ต้องนึกถึงบรรยากาดที่มันดีดี การได้คุยแบบ สบายใจ ไม่ต้องคิดอะไร ... ทำอะไรไม่ต้องคิดอาไร อ๊า ... เยี่ยม "

 

...

 

ก่อนไป ... พี่อ๊อฟ ... ได้ปลุกระดมปี 3 ด้วยกาน ... ตั้งวงเหล้าก่อนไป ... ที่ไหนรู้ไหม

 

"หน้าป้ายคณะวิศวกรรม ด้วย แสงโสม"

 

ไม่ได้กลัวท่านคณะบดีเลยทีเดว ... แดกไม่ได้ดูสถานที่เลย ... 55+

 

และด้วยความที่โยใส่เสื้อลาวมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ที่ ไอ้วิ่นซื้อมาฝากจาก "ประเทศ ลาว" โดยสกรีนว่า

 

"สะบายดี"

 

พี่อ๊อฟก้อเลยได้ใจใหญ่เลย

 

"เอ๊ะ ... ไอ้นี่ มึงยังสบายดีอยู่เลย ... เอ๊า แดกกกกกก~ก"

 

เอ่อม ... จนกูจะเริ่มไม่สบาย ... และก้อได้ขึ้นไปแบบมึน ๆ

 

(ระดับสติ lllllllllllllllllllll)

 

พอขึ้นรถ อ๊า แนะนำตัว ... แต่พิธีกรกลับไม่ใช่น้องปี 2 แฮะ

 

(ปกติปี 2 ทำทุกสิ่งอย่าง ... แต่ปีนี้พี่นิคปี4 และ วิ่นปี 3 เป็นพิธีกร)

 

เอ๊ะ ... พี่กูนี่ ... และก้อ เพื่อนกูนี่ ... อย่าบิ๊วกูน้า

 

... ต่อไปเป็นน้องโม ...

 

น้องโม > "สวัสดีค่ะ ชื่อโมคะ"

 

พี่นิค> "อ่าส์ น้องเป็นผู้หญิงอยากให้ใครกินแทนคับ ... (ทิ้งไป สามวิ ) อ้อ ... พี่โยหรอ"

 

น้องโม > "... ค่ะ พี่โย (แบบไม่เต็มใจ เหมือนถูกบังคับ)"

 

พี่โย > "ทำไมต้องกรูนี่" (พูดในใจ)

 

อ้าว แดกกกกกกกกก

 

....

 

(ระดับสติ lllllllllllllllllll  )

 

...

 

ต่อไปเป็นน้องภัส ... หลานพี่โย ...

 

อ้าววววว แดกกกกกกกก

 

(ระดับสติ llllllllllllllll     )

 

...

 

พอถึงจุดแวะพัก ... ซื้อของกินเส็ด ระดับสติของโยถูกเผาผลานไปจนสิ้น

 

(ระดับสติ lll               )

 

...

 

โยตื่นมาอีกที ตอนเที่ยง ... ในสภาพบนเตียงที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน พร้อมกับมีรุ่นน้องนอนอยุ๋ 1 คน ...

 

เอ่อม ... ที่นี่ที่ไหน ... เกิดอะไร ...

 

ทำไมมะวานเค้าไม่กินเหล้ากันที่ทะเลน้า ... มาถึงก้อนอนเลย ใช้ไม่ได้เลย ...

 

ต้องไปต่อว่า ซะละ ...

 

แล้วโยก้อเดินลงไปหาเพื่อน ๆ ซึ่ง น้องทุกคน ... ทักว่า .. "อ้าว พี่สะบายดี ..."

 

พี่โย > "เอ่อม ... อ้อใช่ พี่สบายดี"

 

...

 

พอเจอเพื่อน ๆ ปุ๊บ ก้อ ... ได้รู้เรื่องทั้งหมดที่เกินขึ้นมะวาน ... ไม่ว่าจะเป็น

 

'โดนลาก'

 

'กางเกงหลุดครึ่งตูด'

 

'นอนเซ็กซี่'

 

'อ้วกใส่น้องและเพื่อน'

 

'นอนซบบันได'

 

' ... สะบายดี ...'

 

...

 

จิง ๆ แล้วมะวานเขาตั้งวงกันล่ะ ... น้อง ๆ ก้อเมากานเต็มที่ ...

 

และพี่โย ก้อเมาด้วย ... แต่นำน้องไปไกลแล้วแค่นั้นเอง

 

555+

 

เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นในวันแรก

 

ส่วนวันที่ 2 ที่สาม สติครบ ... เยี่ยมไปเลยทีเดว 555+

 

ได้แต่นอน ๆ คุย ๆ ๆ เม๊า ๆ ๆ ๆ

 

ไม่ว่าจะเป็น

 

'จา พนม จ.สุรินทร์'

 

'แฟนพันธุ์แท้กุ๊บอาร์'

 

'ผลไม้ที่มี ...'

 

'ติดไวเลส'

 

555+

 

ขอไม่เล่าละกาน เพราะเรื่องในทริปก้อน่าจะจบในทริป ... ซึ่งเป็นทริปที่ดีเหมือนเคย

 

ปล. ขอบคุณ 'วิ่น' 'ทีม' 'อัพ' มาก ๆ ที่คอยดูแลตอนกรูเมา ... ที่คอยแบกหาม ... แม้ตอนตื่นมากูจะเจ็บจักแร้ก้อเถอะ

 

ปล. ขอบคุณ 'แผ่นหลังของน้องเป๋า' ที่รองรับ ... ข้าวแม๊กซิกันมื้อเย็นของพี่ 555+

 

ปล. ขอบคุณ 'อิ๋ว เนต เชด' ที่มาเป็นแฟนพันแท้ ... รวมถึงติดไวเลสด้วยกัน ... หวังว่า คงไม่ถูกกักบริเวณบนหอคอย 555+

 

ปล. ขอบคุณ 'น้องปี 2 พี่ปี 4' ที่คอยดูแลความสะดวกสบาย ... คอยบิ๊ว สุดริด

 

ปล. ขอบคุณ 'น้องๆปี 1' สำหรับมิตรภาพดีดี

 

ปล. ขอบคุณกระเป๋าเดินทางจาก tomy ที่ ... เอา ตี๋ ออก 555+

 

ปล. ทำไม ... กูกลับมาแล้วนอนไม่หลับ ... เหงา เปลี่ยวจิตได้ขนาดนี้ ... ใครก้อได้ช่วยแก้ที

 

   

 

 

 

 

และแล้วเวลาก้อล่วงเลยจนมาถึงวันแม่ ...

 

จิง ๆ ยังจำปีที่แล้วไม่ได้เลย ว่าทำอะไรให้แม่ ...

 

แต่ค่อนข้างจำได้แน่วแน่ว่าปีที่แล้ว .... สัปดาห์วันแม่ ตุ้ยเอเอฟ3

 

ได้ร้องเพลง "ยังยิ้มได้" ให้แม่อยุ่เลย ...

 

ตอนนั้นฟังแล้วน้ำตาซึมเลย ...

 

รู้สึกประทับใจ ... ว่าชีวิตคนเราหากได้อยู่ ณ จุดนั้น ... แล้วก้อได้บอกรักแม่ ณ จุดนั้น เราจะตื้นตันใจ

 

ขนาดไหน

 

.......

 

พอมาปีนี้ ... เอเอฟ ได้โชว์คอนเสิดก่อนวันแม่จริง 1 วัน ซึ่งก้อคือมะวาน

 

... มะวาน "รีบ" สุดชีวิต เพื่อที่จะกลับบ้านมาดูเอเอฟฟให้ทัน

 

โดย กำหนดการ มันจะเริ่มที่ 3 ทุ่ม ... แต่โยนั้น ออกจากถนนเพชรบุรี ตอน "สามทุ่ม"

 

ก้อได้แต่สวดมนต์ว่าขอให้กลับได้ถึงก่อน เอเอฟกราบแม่เถิดดดด

 

แล้วเป็นยังไง รีบมาก ถึงบ้าน 4 ทุ่มก่า ๆ ...

 

"เพิ่งเริ่ม" ... ดีใจมาก ๆ โดยภาพที่คาดไว้คือ ... แม่กรู นั่งเพ่งทีวีแทบจะมุดเข้าไปในคอนเสิดเลยทีเดว

 

แล้วก้อเริ่มได้เม๊าส์กะแม่จิงจัง คุยกานสารพัด ...

 

เกี่ยวกะเอเอฟนี่ล่ะ

 

แอบเห็นแม่น้ำตาซึมตอนเอเอฟกราบแม่ ... แต่เราก้อนะ รู้สึกเป้นลูกที่แย่ว่ะ ...

 

เราไม่กล้าที่จะบอกรักหรืออะไรเลย ... ทำทุกอย่างปกติที่สุด ...

 

แต่ในใจก้อกังวล กลัวแม่คิดมาก ... ก้อนะ ... เราสนิทกานออก ... เพียงแต่เราไม่หวานกันเท่าไหร่ก้อเท่านั้น

 

... "ขอบคุณกระเป๋าเดินทางจาก Tomy"  ...

 

เป็นประโยคทรมานใจ ... หมายความว่าจะมีคนออกจากบ้านอีกกกกกกก ...

 

แล้วก้อหวังว่าวันนี้จะ สะใภ้ด้วยกานไม่เอาคนออก ... เพราะคนที่ต้องออกคือ "อิ๋งอิ๋ง"

 

ก้อรอ เมื่อไหร่จะสะใภ้วะ ... เอาน่า ... ตอนไปกอด เทรนเนอร์อาจเรียกกลับมา ...

 

ก้อไม่เรียก ...

 

"แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"

 

เอาอิ๋ง อิ๋ง กรูคืนมาเถิดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ....

 

.... ทั้งกรูและแม่ ... ซึม ... ด้วยการที่อิ๋งอิ๋งออก หมายความว่า

 

พี่ทุย (เป็นภาษาเวปบอร์ด หมายถึง ทรู) ... พยายามจะดันน้องลูกโ_ก .. เอ่อม .. ลูกโป่งน่ะ

 

ดันให้ได้ที่ 1 เลยทีเดียว โดยกานเอาตัวแม่อีก 2 ตัว ออก ...

 

เศร้าใจว่ะ

 

....

 

พอมาวันถัดมา วันนี้ ก้อเป้นวันแม่ ก้อกลายเป็นวันครอบครัวไปอีก 1 วันที่ทุกคนจะได้ไปทำอะไรร่วมกันทั้งบ้าน ... ตามเคย

 

ก้อรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขสุด ๆ เพราะคุณแม่ที่น่ารักของเรา

 

 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันแม่ ... โยก้อเลยจะขอเล่าเรื่องน่ารัก ๆ ของคุณแม่ให้เพื่อน ๆ ฟังดีกว่า

 

1. เรื่องนี้ ... ด้วยความที่แม่ อินเทรนสุด ๆ ... แกดูเอเอฟ แกออนเอ็ม แกเล่น Luzor แกเชคเมลล์

 

แกฟังเพลงไทยสากล ... ตลอดเวลา ... จนกะทั่งวันหนึ่งขณะที่ดูทีวีกานอยุ่ ด้วยความน่ารักของแก แกอยากรู้ว่า ...

 

เพลงของอ๊อฟปองศักดิ์ ที่ดัง ๆ ตอนนี้ชื่ออะไร แกเลยถามลูก ๆว่า "นี่ ... เคยฟังเพลงของอ๊อฟป่ะ ที่มันชื่อเพลง แทงข้างหลัง ทะลุข้างหน้า อะไรนั่นน่ะ"

 

"หึ่ง"  ... เอ่อม ... แม่ ... นั่นมันไก่ย่างหรือเปล่าแม่ ...

 

555+  โยและพี่ สงบนิ่ง 3 วิ ก่อนที่จะขำท้องแข๊ง ... เพราะจิง ๆ มันคือ เพลง แทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ ...

 

2. เรื่องนี้ ... เกิดขึ้นวันนี้เลย สด ๆ ... ด้วยการที่แกไม่ชินกะการขึ้น บีทีเอส ... แกเคยขึ้นแต่ใต้ดิน ...

 

แล้ว แกก้อนะ ... เดินไปที่เค้าเตอร์อย่างรวดเร็ว แล้วก้อยื่นเงินพร้อมพูดว่า

 

แม่ >> "น้อง !! เอกมัย สอง" ...( เอ่อม ความรู้สึกเหมือนสั่งก๋วยเตี๋ยวเลย )

 

พนักงาน >> "..." (พร้อมกับยื่นเหรียญตามจำนวนเงินที่แม่ได้ให้ไป) 

 

แม่ >> "นี่ !! ขอเหรียญห้าด้วย ... " (เนื่องจาก พนักงาน ... ให้มาเป็นเหรียญสิบหมด แต่ค่าบีทีเอสมัน 25 บาท )

 

พนักงาน >> "(ประกาศใส่ไมค์ด้วยความใจร้าย) เอ่อ ... เครื่องมันมีทอนค่ะ " ...

 

แม่ >> "..."

 

ลูก ๆ >> "..."

 

ถึงกะอึ้ง พูดอะไรไม่ออกเลย ...  555+

 

นี่ก้อเป้นเรื่องน่ารัก ๆ ของคุณแม่ที่โยเอามาเผากาน 555+

 

(ฟังดูเป็นลูกที่เลวนะ) กี้ว ๆ ๆ ๆ